လူေတြရဲ့ ျမတ္ႏုိးႏွစ္သက္မႈဟာ ဘယ္အရာေတြေပၚမူတည္ပါသလဲ။ ကၽြန္မမွာလည္း ကၽြန္မႏွစ္သက္တဲ့ အရာတစ္ခုရွိပါတယ္။ သူ႔မွာ အေရာင္အဆင္းေတြ၊ အနံ႕ေတြမရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူ႕မွာ အဖုိးမျဖတ္ႏုိင္တဲ့ အရသာေတြ ရွိပါတယ္။ ၀န္ခံပါတယ္။ ကၽြန္မ သူ႕ဆီမွာ ေမြ႕ေလ်ာ္ေနမိျပီ။ သူ႕ဆီမွာ ေတာင္တန္းေတြလည္း ရွိတယ္။ ျမင့္မားတဲ့ အေတြးအေခၚေတြလည္း ရွိတယ္။ ပင္လယ္ျပာလည္း ရွိတယ္။ ႏွစ္လုိဖြယ္ ေအးခ်မ္းမႈလည္း ရွိတယ္။ ကေလးေတြလည္း ရွိတယ္။ ရုိးသားမႈလညး္ ရွိတယ္။ ေကာက္က်စ္သူေတြလည္း ရွိတယ္။ လွည့္ျဖားမႈေတြလည္း ရွိတယ္။ ေသခ်ာတာက ကၽြန္မသူ႕ကိုသိပ္သေဘာက်တယ္။

ဒါဆို….သူကဘာလဲ။ ေသခ်ာတာေပါ့။ အဲဒါကလြဲလို႕ တျခားဟာမျဖစ္ႏုိင္ဘူးေလ။ ဟုတ္တယ္။ ‘စာေပ’ ပါပဲ။ တိတိက်က် ေျပာရရင္ ‘စာေပအႏုပညာ’ ေပါ့။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မနဲ႕သူနဲ႕က ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက ထိေတြ႕ခဲ႕တာ။ ကၽြန္မတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကေလးတိုင္းက ကဗ်ာစရြတ္တတ္ျပီဆိုရင္ သူနဲ႕ ထိေတြ႕မႈရွိျပီပဲ မဟုတ္လား။ ျပီးေတာ့ ပုံျပင္ေလးေတြကတစ္ဆင့္ သူ႕ကို ခံစားတတ္လာတယ္ေလ။ တျဖည္းျဖည္း စာအုပ္ေတြ ဖတ္တတ္လာေတာ့ ‘စာေပအႏုပညာ’ ကို မသိမသာ နားလည္လာရတယ္။

မွတ္မွတ္ရရေပါ့။ သုံးတန္းေလာက္တုန္းက ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ကေလးကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ ျပီးေတာ့ ပလုတ္တုတ္မွာပါလာေတာ့ ၀မ္းသာလိုက္တာ။ အဲဒီကစျပီး သူ႕ကို ခင္တြယ္သြားမိတာေပါ့။ ေနာက္ျပီး ေလး၊ငါးတန္းေလာက္တုန္းက ဖတ္ရတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္္ေၾကာင့္ သူေပးတဲ့ ခံစားမႈ၊ တစ္မ်ိဳးေျပာရရင္ ‘စာေပအႏုပညာ’ ရဲ့ ရသကုိ ခံစားတတ္သြားတယ္။ ဆရာမ‘မစႏၵာ’ ရဲ႕ ၀တၳဳတိုမ်ား(၁)ဆုိတဲ့ စာအုပ္ေလးေပါ့။ အဲဒီကစျပီး ဘ၀တစ္ေလ်ွာက္လုံး ေန႕တိုင္းလုပ္ျဖစ္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုတိုးသြားတယ္။ စာအုပ္ဖတ္တာေလ။

စာအုပ္ဖတ္တာကမွ ေတြ႕တဲ့စာအုပ္အကုန္ဖတ္တာ။ ထမင္းစားရင္းနဲ႕လညး္ အဆူခံျပီးေတာ့ကို စာအုပ္ဖတ္ေနတာ။ မနက္စာမုန္႕စားရင္ေတာင္ လက္ထဲမွာက စာအုပ္တစ္အုပ္ရွိေနတာ ေန႕တုိင္းေန႕တိုင္းပဲ။ ရုပ္ျမင္သံၾကားၾကည့္လည္း လက္ထဲမွာက စာအုပ္နဲ႕ပဲ။ မရုိမေသ…ေနာက္ေဖးသြားရင္ေတာင္ စာအုပ္ရွာရတာက အလုပ္တစ္ခု။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။ ‘ဗဟုသုတဆိုတာ စာအုပ္တစ္မ်ိဳးထဲက ရတာမွ မဟုတ္တာ’တဲ့။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မက ျပန္ေျဖခဲ့ပါတယ္။ ‘ဗဟုသုတလိုခ်င္လို႕ ဖတ္တာမွ မဟုတ္တာ၊ စာဖတ္ေနရင္ ျဖစ္ေနတဲ့ အရသာကုိ ၾကိဳက္လို႕ ဖတ္တာ’လို႕။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မက အဲဒီအရသာကို ၾကိဳက္လြန္းလို႕ စာအုပ္ဖတ္တာပါ။ က်န္တဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြက ကၽြဲကူးရင္းေရပါတာပါ။ ေနာက္ျပီး စာဖတ္ရတာပ်င္းလို႕ စာအုပ္မဖတ္ဘူးဆိုတဲ့လူေတြကုိ ခုထိ နားလည္မေပးတတ္ေသးပါဘူး။ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ စာအုပ္ဖတ္ရတာၾကိဳက္တယ္ဆိုတဲ့ လူမ်ိဳးကို ကၽြန္မသေဘာက်တယ္။

ေနာက္ျပီးကၽြန္မက စာအုပ္တစ္အုပ္ကို တစ္ခါပဲဖတ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ စာအုပ္အသစ္မရွိရင္ အေဟာင္းေတြကိုပဲ ထပ္ခါထပ္ခါ ျပန္ဖတ္မိေနတာပါ။ ‘ကြက္လပ္ကေလး ျဖည့္ေပးပါ’တို႕၊ ‘အရိပ္’တို႕၊ ‘ဆဌဂံ’တုိ႕၊ ‘ဓားေတာင္ကိုေက်ာ္၍မီးပင္လယ္ကိုျဖတ္မည္’တုိ႕ဆို အပိုဒ္လိုက္အလြတ္ရေနျပီ။ အဲလိုစာအုပ္ေတြဆို ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ဖတ္ဖတ္ ရုိးသြားတယ္လုိ႕ကို မရွိဘူး။ အျမဲတမ္း အရသာရွိေနတယ္။ ၀တၳဳေတြတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ‘ဥာဏ္လမ္းေပၚေလ်ွာက္ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း’ တို႕၊ ‘မင္းဆယ္ပါးရာဇ၀င္’တုိ႕လို စာအုပ္ေတြလည္း ကၽြန္မသေဘာက်တယ္။

တစ္ကမၻာလုံးမွာ ကၽြန္မအၾကိဳက္ဆုံး စာေရးဆရာက ‘မစႏၵာ’ နဲ႕ ‘မာဂရက္မစ္ခ်ယ္လ္’ပဲ။ ‘Gone with the wind’ ဆို ဘယ္လိုၾကိဳက္မွန္းကို မသိတာ။ ကၽြန္မသူ႕တို႕ကို သိပ္အားက်တယ္။ ကမၻာေက်ာ္ သရုပ္ေဆာင္ေတြထက္ သူတုိ႔ကို ပိုေလးစားတယ္။ အႏုပညာရွင္ခ်င္းတူရင္ေတာင္ စာေရးဆရာေတြရဲ႕လက္က လူေတြကို ပိုအက်ိဳးျပဳႏုိင္တယ္ ထင္တာပဲ။

ကၽြန္မကိုယ္တို္င္လည္း ဘာမွမဟုတ္ေသးေပမဲ့ စာေရးရတာ ၀ါသနာပါတယ္။ ‘စာေပအႏုပညာ’ ရဲ့ ရသကုိ ခံစားေနရင္းနဲ႕ ကိုယ္တုိင္ဖန္တီးခ်င္လာတယ္။ စာအုပ္ဖတ္ရတာကို ေပ်ာ္ေမြ႕သလိုပဲ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြေရးရတာ ၾကိဳက္လာတယ္။ တစ္ေနရာရာမွာမ်ား ကိုယ္ေရးတဲ့စာ ပါလာျပီဆိုရင္ စစ္ပြဲတစ္ရာေလာက္ ႏုိင္ထားတဲ့ သူရဲေကာင္းလိုပဲ ဂုဏ္ယူလို႕မဆုံးေတာ့ဘူး။ အဲလိုေန႕ဆုိ လမ္းေလွ်ာက္တာေတာင္ ေျခေထာက္နဲ႕ေျမၾကီး သိပ္မထိခ်င္ဘူး။

ေသခ်ာတာက ကၽြန္မ စာေပကို သိပ္ျမတ္ႏုိးတယ္။ ျမန္မာစာကုိလည္း သိပ္ခ်စ္တယ္။ ဘယ္ေနရာမွာျဖစ္ျဖစ္ သတ္ပုံေတြမွားေနတာေတြ႕ရင္ စိတ္ဆိုးတယ္။ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း အဲလိုမ်ိဳးမမွားေအာင္ေနတယ္။ ကၽြန္မတို႕ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မထိန္းသိမ္းရင္ ဒီစာေတြကို ဘယ္သူေတြက လာထိန္းသိမ္းေပးမွာတဲ့လဲ။ တစ္ခါတစ္ခါ ကၽြန္မ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ဖူးတယ္။ ျမန္မာတစ္ႏုိင္ငံလံုးက လူေတြအကုန္လုံး စာဖတ္၀ါသနာပါၾကတဲ့ေန႕ကိုေပါ့။ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ျဖစ္လာတန္ေကာင္းပါရဲ႕ေနာ္။