http://mydaydream.mmgenius.com ပါ

အားလုံးကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြးၾကိဳဆုိပါတယ္ရွင္

လာလည္တဲ႕သူအားလုံးေက်းဇူး…

(ဆီပုံးလည္းရျပီေနာ္၊ ေျပာခ်င္တာသာေျပာၾကေတာ႕၊ themeလည္းေျပာင္းထားတယ္၊ postေတြလည္း တင္ဦးမွာ)

(ကိုအိမ္ေရးထားလုိ႕ ျပန္ေရးရတာေနာ္….)
(ျပန္လည္ေခ်ပေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ ပုဂၢိဳလ္ေရးနစ္နာလုိစိတ္မရွိေၾကာင္း….)

Canteenသည္ ကၽြန္မတုိ႕၏ ဧည္႕ခန္းျဖစ္ပါသည္။ အနားယူရာေနရာလည္းျဖစ္၍ အျခားေက်ာင္းမွလူမ်ားအားလုံးကို ဧည္႕ခံရာေနရာလည္း ျဖစ္ေသာေၾကာင္႕ပင္။ သို႕ဆုိလွ်င္ စာၾကည္႕တုိက္က… စာၾကည္႕တုိက္က (ဆရာ၊ဆရာမမ်ား မၾကားေအာင္ေျပာရလွ်င္ေတာ႕…) အိပ္ခန္းျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ အတန္းမတက္ခ်င္တုိင္း စာၾကည္႕တုိက္တြင္ သြားသြားငုိက္တတ္ၾကေသာေၾကာင္႕ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႕အျပင္ စာၾကည္႕တုိက္သည္ အတန္းေျပးရန္ အေကာင္းဆုံးေသာ ပုန္းခုိရာလည္း ျဖစ္ပါသည္။ tutorialရွိလွ်င္ေတာ႕ စာက်က္ရန္အေၾကာင္းျပ၍ ေကာင္းသည္ေပါ႕။

မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစ ကၽြန္မတုိ႕အလြန္ေသာင္းက်န္း၍ ေကာင္းပါသည္။ ကၽြန္မတို႕ဆိုသည္မွာလည္း canteenထုိင္လိုက္၊ အျပင္ခုိးထြက္လိုက္၊ အတန္းေျပးလိုက္ သာလုပ္တတ္ၾကသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ စဥ္းစားၾကည္႕လွ်င္ ေပ်ာ္ဖုိ႕ေတာ႕ေကာင္းပါသည္။

ညေနညေနေက်ာင္းဆင္းလွ်င္ စာက်က္မည္ဟုအေၾကာင္းျပကာ စာအုပ္ေလးေတြ လက္မွာကိုင္၍ နည္းမ်ိဳးစုံကစားၾကသည္။ ဘာမွန္းမသိေသာ ေဘာပင္လွည္႕တမ္းလည္းပါသည္။ လူရွင္ေသာေန႕မ်ိဳးတြင္ LRCေရွ႕တြင္ပင္ ခုိတြန္းတမ္းကစားေကာင္း၍ ေျခမကြဲဖူးသည္လည္း ရွိသည္။ တစ္ေယာက္ဆုိလွ်င္ လက္တြဲျဖဳတ္တမ္းကစားရင္းမွ လက္ပြန္းသြားဖူးသည္။

သုိ႕ေသာ္လည္း မမႈပါ။ အေသာင္းက်န္းဆုံးဘြဲ႕ကိုသာ မက္ေမာၾက၍ျဖစ္မည္။ တစ္ခါတစ္ရံေပါက္ကရ ထလုပ္ရန္လည္း ၀န္မေလးၾကပါ။ အရင္းထက္၀က္ေက်ာ္ခန္႕ အျမတ္တင္၍ ကဗ်ာစာအုပ္လည္း ေရာင္းဖူးသည္။ သိသိ၊ မသိသိ အတင္းထိုးေရာင္းနည္းမ်ိဳးႏွင္႕ စီးပြားရွာခဲ႕ၾက၍ ကၽြန္မတို႕ သုံးေလးရက္ခန္႕ သူေ႒းျဖစ္ဖူးပါသည္။ ဖတ္စာအုပ္ထဲတြင္ ေသြးအုပ္စုအေၾကာင္းသင္ရေတာ႕ ေတြ႕သမွ်လူကို ဘာေသြးလဲခန္႕မွန္းျပီး သြားေမးကာ အူေၾကာင္ေၾကာင္လည္း သြားလုပ္တတ္ၾကသည္။ culture showဆုိလွ်င္လည္း တစ္ေယာက္မွ်မျငင္း၊ ပါလိုက္သည္ခ်ည္း။ ကီမိုႏုိႏွင္႕ ခပ္ဆင္ဆင္တူေသာ ယူခတမ်ား၀တ္၍ စင္ေပၚတက္ၾကသည္။ ျပဇာတ္ကၾကသည္။ ျပိဳင္စရာဆုိင္စရာရွိလွ်င္လည္း ဂ်ပန္ေမဂ်ာအေကာင္းဆုံး၊ ဂ်ပန္ေမဂ်ာအေတာ္ဆုံး။ တျခားေမဂ်ာတစ္ခုခုကမ်ား ကိုယ္႕ထက္သာသြားလွ်င္ေတာ႕ တစ္ဖ်စ္ဖ်စ္တေတာက္ေတာက္ ေရရြတ္၍မျပီးေတာ႕(ကၽြန္မတုိ႕၏ လက္စြဲေဆာင္ပုဒ္က “ငါတုိ႕ေအာင္ျမင္ျပီး သူမ်ားတကာေတြ က်ရႈံးပါေစတဲ႕”)။ ထုိအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ေတာ႕ ဆရာမ်ားႏွင္႕ ၾကည္သာသည္ေပါ႕။

အဲ…ေက်ာင္းေျပးၾကျပီ ဆုိလွ်င္ေတာ႕ အေျခအေနၾကည္႕ၾကရျပီ။ ဆရာမျမင္ေအာင္ ခုိးထြက္ရသည္ႏွင္႕။ အတန္းလုိက္ၾကီး ေပ်ာက္သြားဖူး၍လည္း ျပန္ေတာင္းပန္ရသည္မ်ိဳးလည္းရွိသည္။ စိတ္ကူးေပါက္လွ်င္ေတာ႕ မုိးရြာေသာေန႕မ်ိဳးတြင္ ေလးငါးေျခာက္ေယာက္ေလာက္ ဖိနပ္လဲစီးၾကသည္။ တစ္ေယာက္ႏွင္႕တစ္ေယာက္ ဆင္တစ္ဖက္၊ ျမင္းတစ္ဖက္ျဖစ္ေအာင္စီးရင္း ထုိအတုိင္းပင္ မရွက္မေၾကာက္ တစ္ခန္း၀င္တစ္ခန္းထြက္သြားလာၾကသည္မွာလည္း ကၽြန္မတုိ႕ပင္။ မုိးရြာၾကီးထဲတြင္ပင္ ထီးမလုံမေလာက္နဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္ျပီးmainေရွ႕က ၀က္သားတုတ္ထုိးလည္း သြားစားဖူးသည္။ ဆလြန္းတစ္စီးထဲတြင္ လူဆယ္႕ႏွစ္ေယာက္ဆံ႕ေအာင္လည္း စီးဖူးသည္။

အျမဲတမ္းၾကီး စည္းလုံးေနၾကသည္ေတာ႕လည္း မဟုတ္။ သူဟုိေနရာသြားလွ်င္ ငါ႕ကိုမေခၚ၍၊ ငါသည္ဟာလုပ္လွ်င္ သူ႕ကိုမေျပာ၍ ထခ်ၾကသည္ကလည္း မနည္းမေနာ။ သို႕ေသာ္လည္း အခ်ိန္ျပည္႕ေတာ႕ မေခၚမေျပာဘဲ မည္သူကေနႏုိင္မည္နည္း။ တစ္ေယာက္ေယာက္ အျခားအတန္းမွလူမ်ားႏွင္႕ ျပႆနာတက္ျပီဆိုပါစုိ႕။ ၀ိုင္း၀န္းေျဖရွင္းေပးရန္ မည္သူမွ် ၀န္မေလးၾက။ အထူးသျဖင္႕ tutorialေျဖခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ အလြန္စည္းလုံး၍ေကာင္းသည္။

မွတ္မွတ္ရရမ်ား၊ အမွတ္တမဲ႕မ်ားက ေရတြက္၍ပင္မကုန္။ ဆရာကန္ေတာ႕ပြဲေန႕မ်ိဳးဆိုလွ်င္ သိပ္ေပ်ာ္သည္။ (အဓိကက စာမသင္ရ၍ျဖစ္ပါသည္။) မုိးလင္းကတည္းက ေက်ာင္းေရာက္ေနၾကျပီ။ တစ္ရက္ၾကိဳ၍ မႈတ္ထားေသာ(အမွန္က ေဖာက္ထားသည္က ခပ္မ်ားမ်ား)ပူေဖာင္းမ်ားႏွင္႕ ဆရာကန္ေတာ႕ပြဲလုပ္မည္႕ အခန္းကို အလွဆင္ၾကသည္။ အခမ္းအနားမွဴးလုပ္ေသာ ေက်ာင္းသူက အျခားဆရာ၊ဆရာမမ်ားအားလုံးကို အမွာစကားေျပာၾကားရန္ ပန္ၾကားျပီး ကိုယ္႕႒ာနမွဴးကို ေမ႕ေနခဲ႕သည္ကေတာ႕ ဟာသပင္။ ဆရာ၊ဆရာမမ်ား သုံးေဆာင္ေနၾကခ်ိန္တြင္ေတာ႕ ေက်ာင္းသားအားလုံးက ပိုေသာမုန္႕မ်ားနားတြင္ ရစ္သီရစ္သီႏွင္႕။ ျပီးလွ်င္ သူ႕ထက္ငါအရင္ လုစားၾကရသည္ကလည္း မေမ႕ႏုိင္စရာ။

ရွိပါေသးသည္။ ရန္ကုန္ ေရၾကီးေသာေန႕က စာေမးပြဲေျဖရသည္။ ေမဂ်ာဘာသာပထမဆုံးေန႕။ စာေမးပြဲက တစ္နာရီစသည္။ ကၽြန္မက ၁၂နာရီခြဲ၌ အင္းလ်ာလမ္းထိတ္တြင္ ပိတ္ေနျပီးမထြက္ႏုိင္ေတာ႕၍ အေတာ္ပင္စိတ္ဆင္းရဲေနသည္။ ခဏေနေတာ႕ သူငယ္ခ်င္းသုံးေယာက္ကိုေတြ႕လုိက္ရ၍ အေျပးအလႊား ဆင္းလိုက္သြားရသည္။ ခဏေနေတာ႕ေနာက္တစ္ေယာက္ ေရာက္လာသည္။ မတိုင္ပင္ထားဘဲ မုိးရြာၾကီးထဲတြင္ ေက်ာင္းသုိ႕ လမ္းေလွ်ာက္လာၾကသည္။ လုံခ်ည္လည္းစုိ၊ ဆံပင္လည္းစုိ၊ အကုန္စို။ ေျဖရမည္႕စာဆုိသည္က ဘယ္နားေနမွန္းမသိ။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ႕ တစ္နာရီခြဲေတာ႕မည္။ ကိုယ္႕ထက္ေနာက္က်သူမ်ားကလည္း တစ္ပုံတစ္ပင္။ ႒ာနမွဆရာမမ်ားက လုံခ်ည္အစိုမ်ားကို လဲေစသည္။ စာေမးပြဲေျဖေနခ်ိန္တြင္ ဆရာမက ေဆးႏွင္႕ေရေႏြးလုိက္တုိက္ေပးသည္ကေတာ႕ တကယ္႕ၾကင္နာမႈ၏ ျပယုဂ္ျဖစ္ပါသည္။ စိတ္ေအးေအးထားေျဖရန္လည္း အားေပးေပးေသးသည္။ မီးပ်က္ေန၍ ဖေယာင္းတုိင္ေလးမ်ားသည္ ေအးစက္ေနသည္႕လက္မ်ား မီးကင္ရန္ ျဖစ္ကုန္သည္။ လင္းထိန္ေနေသာ စာေျဖခန္းကိုၾကည္႕ရင္း “သူမ်ားေတြက candle dinnerပဲ စားဖူးတာ၊ ငါတုိ႕က candle examေတာင္ ေျဖဖူးျပီ”ဟု မဆီမဆုိင္ ဂုဏ္ယူမိေသးသည္။

အခုေက်ာင္းဖြင္႕လွ်င္ေတာ႕ ပိုေပ်ာ္စရာေကာင္းမည္ဟု ထင္ပါသည္။ ႏွစ္ေယာက္က သူငယ္ခ်င္းဘ၀မွ ခ်စ္သူမ်ားအျဖစ္ ရာထူးတက္သြား၍ ျဖစ္သည္။ ေတြးၾကည္႕လွ်င္ေတာ႕ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ေက်နပ္ဖုိ႕ေကာင္းပါသည္။

(ေက်ာင္းဖြင္႕ျပီးသည္အထိ ဒီစာစုေလးကိုမပို႕ႏုိင္ေသး၍ ဆက္လက္လွ်ာရွည္ရျပန္ပါသည္။) တတိယႏွစ္တစ္ျဖစ္လည္း ေနာက္ဆုံးႏွစ္သည္ ကၽြန္မတုိ႕အတြက္ ရန္သူမ်ားသာျဖစ္ပါသည္။ ဂ်ပန္စာမ်ားႏွင္႕သာ ဘ၀လုပ္ေနရေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ ကြန္ပ်ဴတာအခ်ိန္ေလးသည္ အသက္ကယ္ေဆးျဖစ္လာပါသည္။ အမွန္ေတာ႕ ေက်ာင္းေျပး၍ေကာင္းလြန္းေသာေၾကာင္႕ပင္။ အသက္ၾကီးလာျပီဟူ၍ ၀မ္းနည္းရသည္႕ေန႕မ်ားကလည္း ကုေဋကုဋာ….။ ေက်ာင္းျပီးလွ်င္ လူငယ္မ်ားဟု အျမင္ခံရေတာ႕မည္မဟုတ္ေခ်။

ယမန္ေန႕က ေက်ာင္းတြင္ ရွားရွားပါးပါး သီခ်င္းသင္ေပးသည္။ ဆုိရသည္႕သီခ်င္းကလည္း “သူငယ္ခ်င္းသုံေယာက္၏ဓာတ္ပုံ”တဲ႕။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ငိုသြားရသည္အထိ ဟတ္ထိခဲ႕ေသာ သီခ်င္းျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ဆုံးေန႕ဆရာကန္ေတာ႕ပြဲေန႕ေရာက္လွ်င္ ထုိသီခ်င္းဖြင္႕၍ ငိုၾကလိမ္႕မည္ဟု တစ္ေယာက္က ေဟာခ်က္ထုတ္ရေလာက္ေအာင္ပင္။ သီခ်င္းစာသားထဲကအတုိင္း “ေက်ာင္းျပီးသြားခ်ိန္ထိ ေတာက္ေလွ်ာက္သူငယ္ခ်င္း”မ်ားသာျဖစ္လုိပါသည္။

ေနာက္ဆုံးႏွစ္၏ ေနာက္ဆုံးစာသင္ႏွစ္၀က္သုိ႕ ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ေတာ႕ ရန္လည္းသိပ္မျဖစ္လို႕ေတာ႕ပါ။ ၾကည္႕မရသူမ်ားကုိလည္း အျပစ္မဆုိခ်င္ေတာ႕ပါ။ ကၽြန္မတုိ႕ ခြဲရေတာ႕မည္မဟုတ္ပါလား။ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ေလးမ်ားကို အေပ်ာ္ဆုံးႏွင္႕အမွတ္တရဆုံးျဖစ္ေအာင္ ကုန္ဆုံးသြားလိုပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလုံးႏွင္႕ ဆရာဆရာမမ်ားအားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါသည္။