…အၾကင္သူသည္…

ႏွလုံးသား၏ေစစားမႈကို နားမလည္လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း

ဦးေႏွာက္၏အေစအပါး ျဖစ္ေနလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း

အခ်စ္အဘိဓာန္ ေပ်ာက္ဆုံးေနလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း

အမုန္းလက္ေဆာင္ လက္၀ယ္ရွိေနလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း

အၾကင္နာစမ္းေရႏွင့္ ေ၀းကြာေနလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း

အာဃတကမး္ေျခ၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ေနလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း

ေမတၱာေဂဟာ၌ မေနထုိင္လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း

အတၱေျမမွာႏွစ္ထပ္သီးစား စုိက္ပ်ိဳးေနလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း

…ထုိသူသည္…

လူသားတုိ႕၏ေမြ႕ေလ်ာ္မႈကို မရႈစိမ့္ေသာမာရ္နတ္မွ

ေစလႊတ္လိုက္သည့္ တမန္ေတာ္သာျဖစ္သည္။

wFly! Fly! And again fly!

Fly until to the sky

wStars & moon just at night

Still going without flight

wNo one knows how much time

But not sour as a lime

wBelieve yourself to arrive at

U can take a pretty cat!

wMother; sky is waiting there

Don’t think about it is where

wHands like wings & your own wish

Make you to reach to sky; this

wJust to fly & fly to fly

Fly to your own cute sky!

– ‘အသိ’ေတြက ေတာင္ေပၚတက္ျပီး

‘ဦးေႏွာက္’ကပ်ံသန္းဖို႕ ေတာင္ပံယွက္ေနတယ္။

– ‘အျပံဳး’ေတြက မီးကိုဦးမညႊတ္လို႕

‘ႏႈတ္ခမ္း’က တရားခြင္မွာတဲ့။

– ‘အမုန္း’ေတြက ေျမလွ်ိဳးသြားျပီး

‘ေဒါသ’က တြင္းတူးေနတယ္ေလ။

– ‘အခ်စ္’ေတြက တိမ္စီးခ်င္တယ္ေျပာလို႕

‘ႏွလုံးသား’က ေကာ္ေဇာပ်ံရွာေနေတာ့

‘အလြမ္း’က ေတာင္ၾကားထဲေျပးပုန္းလို႕

‘ေ၀းကြာမႈ’က အမႈဖြင့္ထားတယ္…တဲ့။

“ဒီေန႕လည္း ၂၀၀ဖိုးပဲ မဟုတ္လား ဦး”

ဦးျမလြင္ ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္သည္။ သူကေန႕တုိင္း အိမ္ေရွ႕တြင္ စပါးတြဲခ်ိတ္၍ စာကေလးမ်ားကို ဒါနျပဳေနသူျဖစ္သည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတာ႕ ေထြေထြထူးထူးရွိ၍ မဟုတ္။ မည္သူမွ်မရွိေသာ အိ္မ္တြင္ စာကေလးအသံမ်ားျဖင္႕ အနည္းငယ္စိုျပည္ေစလိုသည္ကိုေတာ႕ ၀န္ခံရမည္။ သို႕ေသာ္ စာကေလးမ်ား လြယ္လြယ္ကူကူ အစာရွာရေစရန္လည္း ဆႏၵရွိ၍ ျဖစ္သည္။

ယခင္က စပါးတြဲကို ထုိကေလးဆီမွ ၀ယ္လိုက္၊ ဤကေလးထံမွ ၀ယ္လုိက္နဲ႕ အတည္တက်မရွိ။ ၾကာေတာ႕လည္း ကေလးမ်ားကို အကဲခတ္မိလာသည္။ တီးမိေခါက္မိ ရွိလာသည္။

“မင္းတုိ႕က ဘယ္ကလာတာလဲကြ”

“ဒလကေလ၊ ကမ္းကူးျပီးလာတာ၊ သားတုိ႕က ဟုိဘက္ကမ္းမွာေနတာ”

ျဖစ္ခ်င္တုိင္းျဖစ္ခြင္႕ရ၍ ကာလယႏၱရားတစ္ခု ပိုင္ဆုိင္ရသည္ဆုိပါက ယေန႕လူၾကီးမ်ားကို ထုိစက္အတြင္းထည္႕ျပီး အတိတ္သို႕ အလည္သြားၾကည္႕ေစလိုပါသည္။ လူငယ္မ်ားကိုမူ ထုိစက္အတြင္းသို႕ပင္ ထည္႕၍ အနာဂတ္သို႕ သြားၾကည္႕ေစခ်င္မိပါသည္။ မိဘတုိ္င္း သားသမီးႏွင္႕ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ဖူးပါလိမ္႕မည္။ သားသမီးမရွိသည္႕ လူမ်ားဆုိလွ်င္လည္း တူ၊တူမမ်ားႏွင္႕ အစာမေၾက ျဖစ္ဖူးၾကမည္ ထင္ပါသည္။ ယုတ္စြဆုံး တစ္ကုိယ္ေရတစ္ကာယသမားမ်ားပင္လွ်င္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း မ်က္စိခလုတ္တုိက္ခဲ႕သည္႕ လူငယ္မ်ားကို ၾကည္႕မရ ျဖစ္ခဲ႕ဖူးေပလိမ္႕မည္။ ထုိျပႆနာပင္ျဖစ္ပါသည္။

ထုိျပႆနာသည္ ေခတ္အဆက္ဆက္ မျငီးေငြ႕စတမ္း ေပၚေပါက္ခဲ႕ေသာ အၾကိတ္အခဲျဖစ္ပါသည္။ ဟုတ္ပါသည္။ လူၾကီးႏွင္႕လူငယ္ၾကားမွ နားလည္မႈလုိအပ္ခ်က္ ျပႆနာပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဥာဏ္စဥ္မမီဟု လူၾကီးမ်ားစိတ္တြင္ရွိေနေသာ လူငယ္မ်ားက တစ္ယူသန္မ်ားဟု ထုိလူၾကီးမ်ားကို ျပန္လည္အျပစ္တင္သည္။ ထုိအခါ လူၾကီးမ်ားက လူငယ္မ်ားကို ရုိင္းစုိင္းသည္ဟု မွတ္ခ်က္ခ်သည္။ လူငယ္မ်ားက တစ္ဖန္လူၾကီးမ်ားကို္ အၾကင္နာမရွိသူမ်ားဟု မွတ္ယူၾကသည္။ ထုိကိစၥသည္ ဂ်ာေအးလည္း အရႈိးရာစြဲေနပါျပီ။ မုန္႕လုံးမွာလည္း စကၠဴၾကားတြင္ ရွာမေတြ႕ေတာ႕ပါ။ စကၠန္႕သုံးဆယ္မွ် အခ်ိန္ေပး၍ စဥ္းစားၾကည္႕ၾကရေအာင္ပါ။ အဘယ္ေၾကာင္႕ ျဖစ္ရပါသနည္း။

အဘယ္ေၾကာင္႕ဟု ေမးျပန္လွ်င္လည္း လူၾကီးမ်ားက “သူတုိ႕က နားမွမလည္တာ”ဟူ၍ ေျဖေကာင္းေျဖၾကပါလိမ္႕မည္။ လူငယ္မ်ားလည္း “သူတုိ႕က လူငယ္ေတြရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ကိုမွ မသိတာ”ဟု ခြန္းတုံ႕ျပန္ၾကမည္ ထင္ပါသည္။ တစ္ေယာက္တစ္ခြန္းေျပာေန၍ အေျဖရွာေတြ႕ႏုိင္မည္ မဟုတ္ပါ။ အေရးၾကီးေသာ လူၾကီးေတြ၏အျခမ္းကို အရင္သုံးသပ္ၾကည္႕ရေအာင္ပါ။

လူၾကီးမ်ားက အေတြ႕အၾကံဳကို အားကိုး၍ လူငယ္မ်ားက အေတြးအေခၚကို အားကိုးသည္ဟု ဆရာေတာ္အရွင္ေဆကိႏၵက ျမြက္ၾကားဖူးပါသည္။ အမွန္ပင္ လူၾကီးမ်ားသည္ ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းခဲ႕ေသာ ႏွစ္ကာလရွည္ၾကာမႈေၾကာင္႕ အေတြ႕အၾကံဳ တစ္ပုံတစ္ပင္ ရွိေနပါသည္။ ထုိအေတြ႕အၾကံဳမ်ားေၾကာင္႕ပင္ ခန္႕မွန္းႏုိင္မႈစြမ္းအားၾကီးမားျခင္းသည္ အားသာခ်က္တစ္ခု ျဖစ္လာပါသည္။ မည္႕သို႕လုပ္လွ်င္ မည္သို႕ျဖစ္မည္ကို အၾကမ္းဖ်ဥ္းနားလည္ေနၾက၍ လူငယ္မ်ားကို နည္းေပးလမ္းျပ ျပဳႏုိင္ၾကသည္။ ေနာက္ထပ္ လူၾကီးမ်ား၏ အားသာခ်က္မ်ားမွာ လူငယ္မ်ားထက္ပို၍ ဆင္ျခင္တုံတရားရွိျခင္းႏွင္႕ ေ၀ဖန္ပုိင္းျခားႏုိင္စြမ္းရွိျခင္းတုိ႕ပင္ျဖစ္သည္။ ယင္းတုိ႕ေၾကာင္႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္မ်ားခ်မွတ္ရတြင္ အမွားနည္းႏုိင္သည္။ မွန္ကန္သည္ဟု ယံုမွတ္ရေသာ အလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ႏုိင္သည္။ ရုိးရာအစဥ္အလာမ်ားၾကားတြင္ ၾကီးျပင္းလာၾကသူမ်ားျဖစ္ၾကေသာေၾကာင္႕ အစဥ္အလာမ်ားကို ဖက္တြယ္ကာ ထိန္းသိမ္းလိုၾကသည္။

အစဥ္အလာမ်ားကို ဖက္တြက္ထိန္းသိမ္းလိုၾကသည္႕ လူၾကီးမ်ား၏ အၾကီးမားဆုံးေသာ အမွားတစ္ရပ္မွာ မိမိထက္ငယ္သူမွန္သမွ် မိမိေလာက္မေတာ္၊ မိမိေလာက္မတတ္ဟု ေတြးမိေနၾကျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိအေတြး၀င္ေနသမွ်ကာလပတ္လုံး သားသမီးတပည္႕မ်ားေျပာသည္ဆိုလွ်င္ မိမိခံယူခ်က္ႏွင္႕မကိုက္ညီပါက အမွန္ဟု ယူဆမေပးႏုိင္ေတာ႕။ “သူတုိ႕က လူျဖစ္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာေသးလုိ႕လဲ”ဟု စကားတင္းဆုိရန္သာ ဦးေႏွာက္ထဲတြင္ ရွိၾကေတာ႕သည္။ ဒုတိယအမွားမွာ မိမိငယ္ဘ၀ကို ေမ႕တတ္ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ မိမိငယ္ငယ္ကလည္း မိဘမ်ားႏွင္႕ အျငင္းအခံုျဖစ္ခဲ႕ၾကဖူးသည္တုိ႕ကို သတိမရေတာ႕။ မိဘမၾကိဳက္သည္မ်ားကို လုပ္ခဲ႕ဖူးသည္ကိုလည္း မမွတ္မိ။ သာဓကျပရလွ်င္ မိမိတုိ႕လက္ထက္က မိဘမ်ားနားမလည္ခဲ႕သည္႕ စတီရီယိုသီခ်င္းမ်ားကို ခုံမင္ခဲ႕သည္႕ဘ၀ကိုေမ႕ကာ ယေန႕ေခတ္ရက္ပ္မ်ား၊ ပန္႕ခ္မ်ားကို မိမိခံစားခ်က္ႏွင္႕ မကိုက္ညီေတာ႕သည္ႏွင္႕ ပစ္ပယ္ခ်င္ၾကျခင္း၊ စာက်က္ရန္ပ်င္းသည္႕ မိမိငယ္ဘ၀ကို ေမ႕ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ သားသမီးကို တုတ္မိုး၍ စာက်က္ရန္ေစခုိင္းျခင္း တုိ႕ပင္ ျဖစ္သည္။ အဆုိးဆုံးမွာ လူငယ္မ်ားက မိမိတုိ႕ထက္သာသြားမည္ကို မလိုလားေသာေၾကာင္႕ လူငယ္မ်ား၏ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ အသစ္မ်ားကို အေလးမထားလိုၾက။ မိမိေလာက္မတတ္သူမ်ားက မိေက်ာင္းမင္းေရကင္းျပေနသည္ဟု ယံုၾကည္ကာ လူငယ္မ်ားကို မေလးစားၾကေတာ႕။ ထုိ႕ျပင္ လူၾကီးမ်ားႏွင္႕ လူငယ္မ်ားၾကားမွ အၾကီးမားဆုံး ကြာျခားခ်က္မွာ ေခတ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ထုိအၾကီးမားဆုံး ကြာျခားခ်က္ ေခတ္ေၾကာင္႕ပင္ လူၾကီးႏွင္႕ လူငယ္တုိ႕ၾကားတြင္ စည္းျခားေနေသာ တံတုိင္းက တစ္ထပ္ျပီးတစ္ထပ္ ထူလာရျခင္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ “ငါတုိ႕ ငယ္ငယ္တုန္းက မင္းတုိ႕လုိ မဟုတ္ပါဘူးကြာ” ဟူေသာ စကားမ်ိဳးကို အသက္ရလာသူ အမ်ားစုေျပာျဖစ္ၾကမည္ထင္ပါသည္။ လူၾကီးမ်ားမဆုိထားႏွင္႕ အသက္ႏွစ္ဆယ္မျပည္႕ေသးသူမ်ားထံမွပင္ ထုိစကားမ်ိဳးကို နားႏွင္႕ဆတ္ဆတ္ၾကားခဲ႕ဖူးပါသည္။ ပြင္႕ပြင္႕လင္းလင္း ၀န္ခံရလွ်င္ေတာ႕ စာေရးသူကိုယ္တုိင္ပင္ ထုိစကားသံုးကာ ဖြင္႕ဟျငီးတြားခဲ႕ဖူးပါသည္။ ဤသည္မွာ စကၠန္႕ႏွင္႕အမွ် ေျပာင္းလဲေနေသာ ေခတ္ေၾကာင္႕ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ တုိးတက္ရာတိုးတက္ေၾကာင္းမ်ားက တစ္ေန႕တစ္ျခား မ်ားျပားလာဖုိ႕သာ ရွိသည္။ ေလ်ာ႕က်သြားဖုိ႕မရွိ။ လြန္ခဲ႕သည္႕ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္၊ သုံးဆယ္ခန္႕က လူငယ္မ်ားသည္ ခ်တ္တင္ထိုင္ရေကာင္းမွန္းမသိ၊ ရႈိးပြဲသြားစရာမလုိ၊ ေရွာ႕ပင္ထြက္ရန္ဟူသည္ကား ေ၀လာေ၀းပင္။ ေဖ်ာ္ေျဖေရးမ်ားကလည္း မ်ားျပားလာ၍ လမ္းေပၚထြက္သည္ႏွင္႕ ေပ်ာ္စရာရွာႏုိင္ေသာ ေခတ္မ်ိဳးတြင္ လူငယ္မျဖစ္ခဲ႕ဖူးသည္႕ ယေန႕လူၾကီးမ်ားကိုလည္း အျပစ္တင္ရန္အေၾကာင္းမရွိေပ။ ထုိအခါ မိမိတုိ႕ငယ္စဥ္က အိပ္မက္မမက္ခဲ႕ဖူးေသာ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ိဳးႏွင္႕ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနၾကေသာ လူငယ္မ်ား၏ ခံစားမႈကို ကိုယ္ခ်င္းမစာႏုိင္ၾကေသာ လူၾကီးမ်ားျဖစ္လာသည္။ ေခတ္ကိုမလုိက္ႏုိင္ၾကသူမ်ားမွာ လူငယ္မ်ားႏွင္႕ ပိုမုိေ၀းကြာလာရျပီး ျပႆနာမ်ားမွာလည္း ပိုမိုၾကီးထြားလာၾကသည္။ လူငယ္မ်ားကို ေပါ႕ေပါ႕ပါးပါး အေပ်ာ္ရွာေနၾကသူမ်ားဟု သတ္မွတ္ထားၾကေသာ လူၾကီးမ်ားအတြက္ စဥ္းစားရန္ အေျခအေနကလည္း ေပၚထြက္လာပါသည္။

ထုိစဥ္းစားရန္ အေျခအေနမွာ ယေန႕လူငယ္မ်ားသည္ ေပ်ာ္ပါးရန္အခြင္႕အလမ္းမ်ား ပိုမိုမ်ားျပားလာသည္ႏွင္႕အမွ် လႈပ္ရွားရုန္းကန္ရန္လည္း လုိအပ္မႈကလည္း တစ္ေန႕တစ္ျခား တုိးတက္ေနပါသည္။ မိမိတုိ႕ငယ္စဥ္က မၾကံဳေတြ႕ခဲ႕ရဖူးေသာ ေက်ာင္းကျပန္သည္ႏွင္႕ က်ဴရွင္တက္ေနရျခင္း၊ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ပင္ သင္တန္းမ်ိဳးစုံတက္ေနရျခင္းတုိ႕ကုိ ေထာက္ခံျပီး ၾကည္႕ေနႏုိင္ပါက အားလပ္ရက္မ်ားတြင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင္႕ အျပင္လည္ျခင္း၊ စတိတ္ရႈိးသြားျခင္းတုိ႕ကိုလည္း မကန္႕ကြက္ဘဲ ေနႏုိင္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိအလုပ္မ်ားသည္ လူငယ္ဘ၀တြင္သာ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္သည္႕ အရာမ်ားျဖစ္သည္ဟု ႏွလုံးသြင္းကာ ခြင္႕လႊတ္ေပးသင္႕ပါသည္။ မိမိတုိ႕လည္း လူငယ္ဘ၀က မိဘတို႕က “အရည္မရ အဖတ္မရ”ဟု အမည္တပ္ခဲ႕ေသာ အလုပ္မ်ားစြာကို ေပ်ာ္ေမြ႕စြာလုပ္ကိုင္ခဲ႕ဖူးသည္ မဟုတ္ပါေလာ။

တစ္ဖန္ လူငယ္မ်ားကုိ ေစာင္းငဲ႕ၾကည္႕လိုက္လွ်င္ အေတြးအေခၚမ်ား၊ ခံစားခ်က္မ်ားကို အားျပဳထားသည္ကို ေတြ႕ရမည္ျဖစ္ပါသည္။ ႏုပ်ိဳလန္းဆန္းမႈမ်ား ၀န္းရံေနေသာအရြယ္ျဖစ္၍ အစဥ္သျဖင္႕ တက္ၾကြေနၾကေသာ လူငယ္မ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။ အေတြ႕အၾကံဳမ်ားစြာ မရွိေသးသည္ႏွင္႕အညီ အရာရာကို စူးစမ္းလုိၾကသည္။ စမ္းသပ္ၾကည္႕ခ်င္ၾကသည္။ သင္႕ေတာ္သည္၊ မသင္႕ေတာ္သည္ထက္ မိမိတုိ႕ ဆႏၵရွိေသာအရာကို လုပ္ေဆာင္ရလွ်င္ပင္ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနၾကသည္။ ၀ါသနာကို ေမြးျမဴထားၾကျပီး ထုိ၀ါသနာအတုိင္းေဆာင္ရြက္ၾကသည္။ သြက္သြက္လက္လက္ရွိေသာ အရြယ္ျဖစ္၍ တစ္စုံတစ္ခု လုပ္ကိုင္လွ်င္ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္သာ ေဆာင္ရြက္လိုၾကသည္။ အေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင္႕ စုေပါင္းလုပ္ကိုင္ရသည္တုိ႕ကို ႏွစ္ျခိဳက္ၾကသည္။ ထုိအေပါင္းအသင္းမ်ားၾကားထဲတြင္ စကားလုပ္ေျပာႏုိင္ရန္ တစ္ေနရာရာတြင္ အျခားသူမ်ားထက္ သာေအာင္လည္း ၾကိဳးစားလိုစိတ္ရွိၾကသည္။ မိမိသေဘာက်သည္႕ကိစၥရပ္ကို လုပ္ကို္င္ခ်င္စိတ္ ျပင္းျပၾကသည္။

လုပ္ကိုင္ခ်င္စိတ္ ျပင္းျပၾကေသာ လူငယ္မ်ားသည္လည္း လူသားမ်ားသာျဖစ္၍ အမွားႏွင္႕မကင္းႏုိင္ၾကေပ။ ပထမမွားသည္မွာ မိမိတို႕၏ မိဘမ်ားအပါအ၀င္ လူၾကီးမ်ား၏ အေတြးအေခၚမ်ားသည္ ေဟာင္းႏြမ္းေနျပီဟု ယူဆၾကျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ထုိသုိ႕ယံုၾကည္မိသည္ႏွင္႕တစ္ျပိဳင္နက္ ဆုံးမစကားမ်ားကို စာအုပ္မ်ားထဲသို႕သာ ပို႕ပစ္ခ်င္ၾကေတာ႕သည္။ တမင္လုပ္ယူထားေသာ ဆန္႕က်င္မႈမ်ားကို ထုတ္ျပလာၾကသည္။ ထုိ႕ျပင္ လူငယ္တို႕သည္ လူၾကီးတုိ႕၏ အေတြ႕အၾကံဳကိုလည္း လ်စ္လ်ဴရႈတတ္ၾကေသးသည္။ တစ္စုံတစ္ရာႏွင္႕ပတ္သက္၍ ရွင္းျပလွ်င္ အပိုဆာဒါးမ်ားဟုသာ ထင္မွတ္ၾကသည္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ လူၾကီးမ်ားလူငယ္ျဖစ္ဖူးသည္ကိုလည္း ေမ႕ေမ႕သြားတတ္ၾကသည္။ လူၾကီးမိဘတုိ႕က သူတို႕ငယ္စဥ္က ၾကံဳေတြ႕ခဲရသည္မ်ားႏွင္႕ ႏႈိင္းယွဥ္၍ ရွင္းျပလွ်င္လည္း နားမ၀င္ၾကေတာ႕။ လူငယ္မ်ားတြင္ ေတြ႕ရေသာ အဆိုးဆုံးအခ်က္မွာ မိမိကုိယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈလြန္ကဲျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ကုိယ္႕ကိုယ္ကိုယ္ယံုၾကည္မႈဟူသည္မွာ ရွိသင္႕သည္အရာျဖစ္ေသာ္လည္း လြန္ကဲလာလွ်င္ေတာ႕ အမွားဘက္ယိမ္းလာသည္။ မိမိသည္ အရာရာကို နားလည္သူျဖစ္သည္၊ လူၾကီးမ်ား၏ ညႊန္ၾကားခ်က္မပါဘဲ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္သည္ဟု မွတ္ထင္မိေသာအခါ ထိန္းသိမ္းပဲ႕ျပင္ေပးလိုေသာ လူၾကီးမ်ားကို အစုိးရိမ္ပိုသူမ်ား၊ အလကားပူပန္တတ္သူမ်ားဟုသာ ယူဆထားၾကေတာ႕သည္။ ထုိမွ်သာမက ထံုးတမ္းအစဥ္အလာမ်ားကို တစ္ျဖည္းျဖည္းပစ္ပယ္ခ်င္လာၾကသည္။

ထံုးတမ္းအစဥ္အလာမ်ားကို ပစ္ပယ္ခ်င္လာၾကေသာ လူငယ္မ်ားအဖုိ႕လည္း မိမိတုိ႕အတြက္ ပုံျပင္သဖြယ္ပတ္၀န္းက်င္တြင္ လူလားေျမာက္လာခဲ႕ၾကေသာ လူၾကီးမ်ား၏ စိုးရိမ္ပူပန္မႈတုိ႕ကို နားလည္ေပးႏုိင္ရန္မွာ အခက္အခဲတစ္ခုျဖစ္လာသည္။ လူၾကီးမျဖစ္ဖူးၾကေသး၍လည္း အသက္အရြယ္ရသူတစ္ေယာက္၏ ဘ၀ကို ထပ္တူထပ္မွ် မခံစားေပႏုိင္ေတာ႕ေပ။ ဤသို႕ျဖင္႕ မရိုးေသးေသာ လူၾကီးလူငယ္ျပႆနာမ်ားမွာလည္း အရွိန္အဟုန္ျမင္႕လာရေတာ႕သည္။

ျပႆနာမ်ား အရွိန္အဟုန္ျမင္႕ေနျခင္းကို မည္သို႕ေျဖရွင္းမည္နည္း။ လူၾကီးဘက္မွ ခြင္႕လႊတ္ေပးေနရုံမွ်ႏွင္႕လည္း မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ လူငယ္မ်ားဘက္မွ နာယူလက္ခံေနရုံႏွင္႕လည္း မျပီးပါ။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္စလုံး ေက်ေက်နပ္နပ္ႏွင္႕ ညွိႏႈိင္းၾကမွသာ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ေသာ ဆက္ဆံေရးတစ္ခုကို တည္ေထာင္ႏုိင္မည္ ျဖစ္သည္။

အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ေသာ ဆက္ဆံေရးတစ္ခုကို တည္ေထာင္ႏုိင္ရန္အတြက္ လူၾကီးမ်ားကို ေခတၱ စဥ္းစားၾကည္႕ေစလုိပါသည္။ ေနာင္အႏွစ္သံုးေလးဆယ္တြင္ ကမၻာေပၚရွိ ဦးေဆာင္ေနသူမ်ား အားလုံး၏ေနရာတြင္ ယေန႕လူငယ္ဟု အမည္တြင္ေနသူမ်ားက အစားထုိး၀င္ေရာက္ၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိအခါတြင္ ဘီလ္ဂိတ္ေနရာတြင္လည္း ယေန႕လူငယ္၊ ဘင္ကီမြန္းရာထူးကိုလည္း ယေန႕လူငယ္၊ ေဒးဗစ္ဘက္ခမ္း၏ ေက်ာ္ၾကားမႈကိုလည္း ယေန႕လူငယ္မ်ားျဖင္႕သာ ဖုံးလႊမ္းသြားမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ မိမိမ်က္စိေရွ႕တြင္ ေပ်ာ္ေနၾကေသာ လူငယ္မ်ားကို သာမန္လူငယ္မ်ားဟု မေတြးဘဲ မိမိတုိ႕ေနထုိင္ခဲ႕ဖူးေသာ ကမၻာၾကီးကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းေပးသြားမည္႕ သူမ်ားအျဖစ္ ျမင္ၾကည္႕ေစလိုၾကပါသည္။ လူငယ္မ်ားကိုလည္း လူၾကီးျဖစ္ရမည္႕ ဘ၀ကို ခဏမွ် နက္နက္နဲနဲေတြးေတာ ၾကည္႕ေစလိုပါသည္။ မိမိေျပာသမွ်ကို ခြန္းတုံ႕မခံျပန္ေျပာေနေသာ သားသမီးမ်ားႏွင္႕ အတူေနထုိင္ရမည္႕ ဘ၀မ်ိဳးကို ျမင္ေယာင္ၾကည္႕ေစလိုပါသည္။ ထုိသို႕ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ စာနာနားလည္ေပးႏုိင္ၾကလွ်င္ ကမၻာၾကီးသည္ ပို၍ေနေပ်ာ္ဖြယ္ေကာင္းလာမည္ ထင္ပါသည္။

လူေတြရဲ့ ျမတ္ႏုိးႏွစ္သက္မႈဟာ ဘယ္အရာေတြေပၚမူတည္ပါသလဲ။ ကၽြန္မမွာလည္း ကၽြန္မႏွစ္သက္တဲ့ အရာတစ္ခုရွိပါတယ္။ သူ႔မွာ အေရာင္အဆင္းေတြ၊ အနံ႕ေတြမရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူ႕မွာ အဖုိးမျဖတ္ႏုိင္တဲ့ အရသာေတြ ရွိပါတယ္။ ၀န္ခံပါတယ္။ ကၽြန္မ သူ႕ဆီမွာ ေမြ႕ေလ်ာ္ေနမိျပီ။ သူ႕ဆီမွာ ေတာင္တန္းေတြလည္း ရွိတယ္။ ျမင့္မားတဲ့ အေတြးအေခၚေတြလည္း ရွိတယ္။ ပင္လယ္ျပာလည္း ရွိတယ္။ ႏွစ္လုိဖြယ္ ေအးခ်မ္းမႈလည္း ရွိတယ္။ ကေလးေတြလည္း ရွိတယ္။ ရုိးသားမႈလညး္ ရွိတယ္။ ေကာက္က်စ္သူေတြလည္း ရွိတယ္။ လွည့္ျဖားမႈေတြလည္း ရွိတယ္။ ေသခ်ာတာက ကၽြန္မသူ႕ကိုသိပ္သေဘာက်တယ္။

ဒါဆို….သူကဘာလဲ။ ေသခ်ာတာေပါ့။ အဲဒါကလြဲလို႕ တျခားဟာမျဖစ္ႏုိင္ဘူးေလ။ ဟုတ္တယ္။ ‘စာေပ’ ပါပဲ။ တိတိက်က် ေျပာရရင္ ‘စာေပအႏုပညာ’ ေပါ့။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မနဲ႕သူနဲ႕က ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက ထိေတြ႕ခဲ႕တာ။ ကၽြန္မတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကေလးတိုင္းက ကဗ်ာစရြတ္တတ္ျပီဆိုရင္ သူနဲ႕ ထိေတြ႕မႈရွိျပီပဲ မဟုတ္လား။ ျပီးေတာ့ ပုံျပင္ေလးေတြကတစ္ဆင့္ သူ႕ကို ခံစားတတ္လာတယ္ေလ။ တျဖည္းျဖည္း စာအုပ္ေတြ ဖတ္တတ္လာေတာ့ ‘စာေပအႏုပညာ’ ကို မသိမသာ နားလည္လာရတယ္။

မွတ္မွတ္ရရေပါ့။ သုံးတန္းေလာက္တုန္းက ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ကေလးကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ ျပီးေတာ့ ပလုတ္တုတ္မွာပါလာေတာ့ ၀မ္းသာလိုက္တာ။ အဲဒီကစျပီး သူ႕ကို ခင္တြယ္သြားမိတာေပါ့။ ေနာက္ျပီး ေလး၊ငါးတန္းေလာက္တုန္းက ဖတ္ရတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္္ေၾကာင့္ သူေပးတဲ့ ခံစားမႈ၊ တစ္မ်ိဳးေျပာရရင္ ‘စာေပအႏုပညာ’ ရဲ့ ရသကုိ ခံစားတတ္သြားတယ္။ ဆရာမ‘မစႏၵာ’ ရဲ႕ ၀တၳဳတိုမ်ား(၁)ဆုိတဲ့ စာအုပ္ေလးေပါ့။ အဲဒီကစျပီး ဘ၀တစ္ေလ်ွာက္လုံး ေန႕တိုင္းလုပ္ျဖစ္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုတိုးသြားတယ္။ စာအုပ္ဖတ္တာေလ။

စာအုပ္ဖတ္တာကမွ ေတြ႕တဲ့စာအုပ္အကုန္ဖတ္တာ။ ထမင္းစားရင္းနဲ႕လညး္ အဆူခံျပီးေတာ့ကို စာအုပ္ဖတ္ေနတာ။ မနက္စာမုန္႕စားရင္ေတာင္ လက္ထဲမွာက စာအုပ္တစ္အုပ္ရွိေနတာ ေန႕တုိင္းေန႕တိုင္းပဲ။ ရုပ္ျမင္သံၾကားၾကည့္လည္း လက္ထဲမွာက စာအုပ္နဲ႕ပဲ။ မရုိမေသ…ေနာက္ေဖးသြားရင္ေတာင္ စာအုပ္ရွာရတာက အလုပ္တစ္ခု။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။ ‘ဗဟုသုတဆိုတာ စာအုပ္တစ္မ်ိဳးထဲက ရတာမွ မဟုတ္တာ’တဲ့။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မက ျပန္ေျဖခဲ့ပါတယ္။ ‘ဗဟုသုတလိုခ်င္လို႕ ဖတ္တာမွ မဟုတ္တာ၊ စာဖတ္ေနရင္ ျဖစ္ေနတဲ့ အရသာကုိ ၾကိဳက္လို႕ ဖတ္တာ’လို႕။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မက အဲဒီအရသာကို ၾကိဳက္လြန္းလို႕ စာအုပ္ဖတ္တာပါ။ က်န္တဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြက ကၽြဲကူးရင္းေရပါတာပါ။ ေနာက္ျပီး စာဖတ္ရတာပ်င္းလို႕ စာအုပ္မဖတ္ဘူးဆိုတဲ့လူေတြကုိ ခုထိ နားလည္မေပးတတ္ေသးပါဘူး။ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ စာအုပ္ဖတ္ရတာၾကိဳက္တယ္ဆိုတဲ့ လူမ်ိဳးကို ကၽြန္မသေဘာက်တယ္။

ေနာက္ျပီးကၽြန္မက စာအုပ္တစ္အုပ္ကို တစ္ခါပဲဖတ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ စာအုပ္အသစ္မရွိရင္ အေဟာင္းေတြကိုပဲ ထပ္ခါထပ္ခါ ျပန္ဖတ္မိေနတာပါ။ ‘ကြက္လပ္ကေလး ျဖည့္ေပးပါ’တို႕၊ ‘အရိပ္’တို႕၊ ‘ဆဌဂံ’တုိ႕၊ ‘ဓားေတာင္ကိုေက်ာ္၍မီးပင္လယ္ကိုျဖတ္မည္’တုိ႕ဆို အပိုဒ္လိုက္အလြတ္ရေနျပီ။ အဲလိုစာအုပ္ေတြဆို ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ဖတ္ဖတ္ ရုိးသြားတယ္လုိ႕ကို မရွိဘူး။ အျမဲတမ္း အရသာရွိေနတယ္။ ၀တၳဳေတြတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ‘ဥာဏ္လမ္းေပၚေလ်ွာက္ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း’ တို႕၊ ‘မင္းဆယ္ပါးရာဇ၀င္’တုိ႕လို စာအုပ္ေတြလည္း ကၽြန္မသေဘာက်တယ္။

တစ္ကမၻာလုံးမွာ ကၽြန္မအၾကိဳက္ဆုံး စာေရးဆရာက ‘မစႏၵာ’ နဲ႕ ‘မာဂရက္မစ္ခ်ယ္လ္’ပဲ။ ‘Gone with the wind’ ဆို ဘယ္လိုၾကိဳက္မွန္းကို မသိတာ။ ကၽြန္မသူ႕တို႕ကို သိပ္အားက်တယ္။ ကမၻာေက်ာ္ သရုပ္ေဆာင္ေတြထက္ သူတုိ႔ကို ပိုေလးစားတယ္။ အႏုပညာရွင္ခ်င္းတူရင္ေတာင္ စာေရးဆရာေတြရဲ႕လက္က လူေတြကို ပိုအက်ိဳးျပဳႏုိင္တယ္ ထင္တာပဲ။

ကၽြန္မကိုယ္တို္င္လည္း ဘာမွမဟုတ္ေသးေပမဲ့ စာေရးရတာ ၀ါသနာပါတယ္။ ‘စာေပအႏုပညာ’ ရဲ့ ရသကုိ ခံစားေနရင္းနဲ႕ ကိုယ္တုိင္ဖန္တီးခ်င္လာတယ္။ စာအုပ္ဖတ္ရတာကို ေပ်ာ္ေမြ႕သလိုပဲ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြေရးရတာ ၾကိဳက္လာတယ္။ တစ္ေနရာရာမွာမ်ား ကိုယ္ေရးတဲ့စာ ပါလာျပီဆိုရင္ စစ္ပြဲတစ္ရာေလာက္ ႏုိင္ထားတဲ့ သူရဲေကာင္းလိုပဲ ဂုဏ္ယူလို႕မဆုံးေတာ့ဘူး။ အဲလိုေန႕ဆုိ လမ္းေလွ်ာက္တာေတာင္ ေျခေထာက္နဲ႕ေျမၾကီး သိပ္မထိခ်င္ဘူး။

ေသခ်ာတာက ကၽြန္မ စာေပကို သိပ္ျမတ္ႏုိးတယ္။ ျမန္မာစာကုိလည္း သိပ္ခ်စ္တယ္။ ဘယ္ေနရာမွာျဖစ္ျဖစ္ သတ္ပုံေတြမွားေနတာေတြ႕ရင္ စိတ္ဆိုးတယ္။ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း အဲလိုမ်ိဳးမမွားေအာင္ေနတယ္။ ကၽြန္မတို႕ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မထိန္းသိမ္းရင္ ဒီစာေတြကို ဘယ္သူေတြက လာထိန္းသိမ္းေပးမွာတဲ့လဲ။ တစ္ခါတစ္ခါ ကၽြန္မ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ဖူးတယ္။ ျမန္မာတစ္ႏုိင္ငံလံုးက လူေတြအကုန္လုံး စာဖတ္၀ါသနာပါၾကတဲ့ေန႕ကိုေပါ့။ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ျဖစ္လာတန္ေကာင္းပါရဲ႕ေနာ္။

အိပ္မက္မရွိတဲ႕လူရွိလား၊ မထင္ပါဘူး။ လူေတြေရွ႕မဟုတ္ေတာင္ တိတ္တိတ္က်ိတ္ျပီး ေန႕အိပ္မက္မက္ေနတဲ႕သူေတြ တစ္ပုံၾကီး ရွိမွာပဲ၊ မဟုတ္ဘူးလား။ ကၽြန္မမွာလည္း အိပ္မက္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတယ္။ ဒီေနရာေလးက ကၽြန္မအိပ္မက္တခ်ိဳ႕ရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသေပါ႕။ အိပ္မက္ထဲလာလည္ၾကပါဦး။ ေျပာစရာရွိလည္း ေျပာေပါ႕ေနာ္။